De F337 begon heel leuk. De vele tot de grond hangende wolken konden de pret niet drukken. We reden door flarden lavaveld, langsheen een grote steenpuist, hier en daar een licht zanderige plek. We moesten iets meer op de weg letten omdat we nu geen oplichtende track meer hadden om te volgen. Gelukkig was deze F-road wel op de gps aanwezig als een licht stippellijntje. Plots reden we een woestijn in. Zand, zand en nog eens zand. In de mist. Links, rechts, voor en achter ons ging het zand over in een wit waas. Dat was toch lichtjes desoriënterend. Gelukkig was één 4x4 ons die dag blijkbaar al voorgegaan en konden we zijn spoor volgen. Blackbert, die normaal over een superieur evenwichtsgevoel beschikt, verloor zijn tempo en was plots genoodzaakt tot een traag gepeddel in het diepe zand. Ik daarentegen, die normaal véél sneller in onbalans sukkel, was - al sukkelend - naast dat 4x4-spoor geraakt. En gek genoeg begon de KTM als op rails door dat zand te rijden. Alsof het asfalt was! Net zoals je soms ziet gebeuren in een woestijnrally stoof ik de peddelende Bert aan 30 of 50km/u voorbij, ikzelf in hoogste staat van verbazing dat dit aan het gebeuren was en mezelf afvragend wanneer de 950 me als een wilde stier in de lucht zou katapulteren.
Wat later stond ik verbijsterd op de verharde grond te wachten op Bert.
Na deze woestijnsectie kwam er een uitgedroogde rivierbedding. Gelukkig viel die wel mee. Maar daarna ging plots het steil bergop, 10-20%. Op dat stuk pad besliste mijn 950 om met veel geweld horizontaal te gaan. Het pad was daar echt enorm ruw. Alsof een graafmachine de boel had opgebroken en willekeurig had neergesmeten. Bert en ik zetten de moto met veel moeite terug recht. Het achterwiel stak in een redelijk diepe put, en we zaten ons af te vragen hoe we die eruit gingen krijgen. Vooruit leek geen optie. Achteruit en opzij eigenlijk ook niet. En 't was nog minstens 100 meter steil bergop en het pad verbeterde niks. Hoe gingen we dit aanpakken? Waar waren we aan begonnen?
En toen, nét op dat moment, kwamen een viertal lichte crossmoto's naar beneden gedarteld. Die slechts 100kg wegende motootjes hadden duidelijk geen enkele moeite met het ruige pad. Een paar seconden later al stonden ze bij ons. Eén kerel parkeerde zijn moto en vroeg ons of hij kon helpen. Ja natuurlijk, antwoordde ik. "OK, laat mij maar opstappen en ik rij hem wel naar boven.", antwoordde de gehelmde kerel. Okeee, dacht ik bij mezelf, dat zou wel heel straf zijn moest hem dat lukken. Maar, in Wales heb ik al eens een local gezien die mijn 950 moeiteloos naar boven reed, en in Marokko heeft er eens een jonge gast op teenslippers onze in het zand vastgereden moto's met twee vingers in de neus los gereden. Hij stapt dus op en start de moto. Hij zet 'm in eerste, geeft vol gas en laat de koppeling los. Het achterwiel begint als een gek te spinnen, een stank van verbrand rubber dringt onze neus binnen en er begint wat rook omhoog te krinkelen. Ondertussen zit de berijder de moto wat heen en weer te bewegen. Zijn kompanen staan er geamuseerd op te kijken en roepen me iets toe. Door het lawaai van de 950 versta ik niet meteen wat ze zeggen. Plots vindt de achterband grip, de 950 schiet weg, de rijder heeft blijkbaar alles onder controle en stuurt de volle 250 kilo wegende mot loodrecht over alle rotzooi, alle putten, alle stenen en rotsen en smeerlapperij. De 950 gaat erover alsof het asfalt is. Wat een beheersing!!!
Op een paar seconden tijd staat de moto 200m verder geparkeerd, voorbij het moeilijkste stuk. En eindelijk versta ik wat iemand zegt: die rijder, dat is Matthias Walkner, tweevoudig Dakar-winnaar! Woooooooow, dan is het geen wonder inderdaad, dat hij dat voertuig perfect onder controle heeft. Respect! Je ziet, timing is alles, ik zeg het al jaren.
Het blijft een wonder dat ik op die hele F337 slechts één keer gevallen ben. We zaten in de wolken en ik zag geen steek. Mijn vizier was beslagen en mijn brilglazen ook. Het was zo erg dat ik op een gegeven moment zelfs gewoon mijn bril wegstak, iets wat ik nog nooit gedaan had tijdens het rijden. Het "weg"dek was zo oneffen dat de 950 de hele tijd van links naar rechts geduwd werd. Het was zelfs zo erg dat ik op een gegeven moment tijdens een afdaling plots tot stilstand kwam naast het pad. Een meter ernaast en een meter hoger dan het pad, eigenlijk. Bert was uit het zicht verdwenen. En nu? Ik kon zelfs de moto op zijn zijstandaard zetten, zo "horizontaal" stond ik. Na wat duwen en trekken, kwam ik tot het inzicht dat voorwaarts de enige mogelijkheid was om terug op het rechte pad te komen. Ik duwde wat stenen voor mijn voorwiel weg, en ultraslow begon ik de koppeling los te laten, super geconcentreerd op de balans van de boven mij uittorende KTM. En yes, ik kreeg de ktm weer op het pad. Maar deze F337 bleef tot op de allerlaatste meter, tot op de aansluiting met het asfalt een zeer gevaarlijke weg. Het is blijkbaar één van de hoogste F-wegen van Ijsland, met prachtige vergezichten, maar wij hebben enkel wolken en zweet gezien. Van de moeilijkste passages hebben we natuurlijk geen foto's. Gelukkig is er nog Youtube. Deze film dateert van 2024.
https://www.youtube.com/watch?v=tZ1PTw981qk45-49
Wel van Zuid naar Noord, maar de film is compleet en van hoge kwaliteit. Hij begint dus met wat voor ons een steile afdaling met haarspeldbochten was. Tussen minuut 45 en 49 zit het steilste deel dat wij natuurlijk bergop gedaan hebben. Zie hoe voorzichtig die 4x4 vooruit schrijdt! Om 46:30 begint de steilste moeilijkste sectie die wij zijn op gereden (flauwe draai rechts, bergaf, flauwe draai links) (wij dus omgekeerd)
Op 47:00 heeft de 950 zichzelf tegen de grond gezwierd. (en mij erbij)
Nadat we over de bergtop waren, daalde de weg kilometers lang af, het hele pad vol grote keien. Het leek alsof we eigenlijk een droge beek aan het volgen waren. Om niet weer het decor in te rijden, was ik hyper geconcentreerd, mijn spieren tot het uiterste opgespannen om de 950 in het gareel te houden. De 950 gedroeg zich eigenlijk als één van Zappa's koppige en weerbarstige Ijslandse paarden,en ik moest de teugels de hele tijd snaarhard aangetrokken houden. Toen ik eindelijk het asfalt bereikte, schreeuwden mijn spieren het uit van de pijn. Dit had ik nog nooit meegemaakt.
Maar we waren terug in de beschaving, ten Noorden van Selfoss, en in een klein, gezellig restaurantje (het eerste van onze hele reis) laafden we ons aan een goeie koffie, een hete chocolademelk en een fantastisch groot stuk warme appeltaart.
Vanaf daar was het een kwestie om asap in Vik i Myrdal te geraken, want Bert had Koen en Jo naar ginder gestuurd, omdat er daar - zo'n 30km ten Noorden ervan - een hele mooie camping lag.
Murphy - die we ergens in het Noorden hadden los geschud - had ons echter teruggevonden en op zo'n 60km van Vik begon mijn 950 te haperen, te schudden en te schokken, en zelfs stil te vallen. Maar hij wou wel telkens weer starten. Omdat de 1 een vrij hopeloze weg is, zonder fietsstroken noch pechstroken, zat er niets anders op dan hortend en stotend verder te gaan, met Blackbert achter mij. Twee uur later stonden we eindelijk in Vik, in de regen, met een stilvallende KTM. Daar is gelukkig een grote camping, en ik zei Bert dat ik absoluut niet meer verder wou rijden. Die 30km offroad naar die mooi gelegen camping zag ik niet meer zitten!
En zo geschiedde. Tentjes werden opgezet en in de kantine aten we ons buikje vol met één van onze laatste zakjes gevriesdroogd eten.
Koen en Jo lieten weten dat ze ondertussen natuurlijk wél op die camping waren.
Afin, dat gaan dan ongetwijfeld halverwege overnachten worden. Gelukkig is daar nog nét tijd voor, zeg maar. Het is idee van de komende twee (dus) dagen is om via de F578 en een service road voor hoogspanningslijnen zuidwaarts te gaan. Het is niet meteen de regio die Zappa in gedachten heeft, denk ik, maar het zal ons toch een idee geven van al het moois dat we de volgende keer kunnen bezichtigen. 
Maar de goden zijn ons nog steeds welgezind (had ik al gezegd dat we nog steeds elke dag stralende zon hebben?) en de KTM beslist op het laatste moment om zijn berijder er niet af te gooien en toch gewoon op het pad te blijven. Eens we "op" de berg zijn is er ook niet veel te fotograferen omdat ie zo vlak is. 
OK, geen nood, aangezien de helft van de brandstof boven de vlotterkamers uitsteekt, kan die zonder pomp de carbs bereiken. We hadden gewoon een stukje benzineleiding nodig om de benzinepomp te overbruggen. Dat leidinkje mocht zeker niet te kort zijn, liefst niet te lang en vanzelfsprekend ook de goeie diameter. Plus, het moest benzinebestendig zijn! Vindt dat maar eens 
