"Hier gaan we afspreken", sprak m'n compagnon uit België want "die hemme een schoon terras!" :
Het was ook wel een duur terras, althans wat de koffieprijs betreft.
Even voordien was het nogal fris geweest op de Kühtai, zo fris dat de koeien een voos kleurtje kregen en zo
Na de tweede terras-koffie hoor ik een driecilinder rondjes draaien op zoek naar een parking. Dat heb je met grote terrassen : geen plaats meer over voor een parking.
Nog een dure koffie later mogen we wat poen achterlaten in het luxueus heropgebouwde tolhuisje op de achtergrond:
de blik in de andere richting, in richting Timmelsjoch:
En bij de verplichte wachttijden bij de onvermijdelijke wegenwerken:
kijk eens vooruit
kijk eens om je heen:
Onderaan meteen linksaf en de Jaufenpas aangevat, ttz tot in "Kehre 4", waar nog steeds het beste terras van Süd-Tirol ons op 1000m hoogte welkom heet, Gasthaus Schlossberg:
De bruchetta was het wachten waard
Gezien de tijd sneller vorderde dan wij en gezien ik op voorhand een hotel had geboekt (wat ik eigenlijk nooit doe), moesten we zo snel mogelijk naar Pederoa, alwaar de Posta Pederoa zich bevindt.
Geen foto's getrokken op de Jaufenpass, geen op het Würzjoch/Passo dell'Erbe, die ons zou kruiden met een ferme portie hagel.
Dus effe vals spelen en enkele impressies van in mei, zonder hagel:
Dekking gezocht in een buskotje tot er geen hagel meer als manna uit de hemel viel...
Net op tijd in de Posta, moto's in de garage, piloten asap in de sauna.
Een dik uur later smaakte het avondeten uitstekend, teveel om op te krijgen, en de kamer was uiteraard decadent comfortabel.
Van technische problemen bleven we vandaag verschoond.
